thisisharris

Iniisip ko na ang pagbabalik ko sa Pilipinas matapos ang isang buong buhay nang malayo dito. Buhay pa kaya ang mga magulang ko? Ilang kapatid, kaibigang nilisang malapit at hindi, mga iniwang pag-ibig ang buhay? Paano ba nila ako sasalubungin at paano ko sila sasalubungin?

Ngayong malapit na akong umalis, nangako ako sa sarili kong iiwan ko ang ngayon sa ngayon. Iiwan ko ang 25 taong inilagi dito at hindi na babalikan hanggang sa muling magbalik. Gusto kong umikot sa mundo at mabuhay. Tingnan ang nakagisnan kong buhay mula sa malayuan, at intindihin ito at matuto habang nagsisimula nang bago, na sana, mas mamahalin at uunawain ko. Ayokong matulad sa akin ngayon na uhaw sa pangarap.

Nais kong makuntento ang susunod na ako sa kung ano ang meron at hindi nagtatanong sa kung ano ang dapat mangyari sa kahapon. Nais kong lumigaya sa piling ng mga bagong makikilalang pag-ibig at kaibigan nang hindi na iniintindi masyado kong magugustuhan ba nila ako. Nais kong masanay sa alam ko na namang takbo ng ligaya at matutong makipaglaro na lamang sa kalungkutan. Siya na magagawa ko nang sitsitan at makipagbiruan. Nais kong maunawaan itong iiwang buhay, pag-aralan at kabisaduhin ang tibok ng puso, upang sa bago kong buhay ay maiwasan na ang pagluha at hinanakit at pagtatanong ng bakit nang paulit-ulit.

At paano ko sasalubungin ang lumang sarili sa pagbabalik? Paano ako sa kaniya muling lalapit? Minsan nga iniisip kong huwag nang bumalik, bakit pa at para saan pa kung natamo na ang ligaya.

Ngunit nais ko rin namang ihatid ako sa hukay kasama ng lahat ng iniwang kakilala. Kahit nga kakilala na lang ng kakilala. Natatakot din namang akong ilibing sa isang malayong lugar, na ang lahat ng katabing bangkay ay bago at ni hindi ko man lang nakilala. Sa buhay ko lang gustong maglakbay, maghanap, sadyang iligaw ang sarili at huwag itong hanapin, makakilala at makipag-usap, magmahal nang kahit ilang ulit. Sa buhay ko nais iyon at hindi sa kamatayang iniisip kong isang payapang lungsod na walang nagtatangkang umalis. Hindi lang dahil wala nang sasakyang maghahatid palabas, kundi dahil hindi talaga maaaring umalis.

Magandang wakas ng isang kuwento:

Isang taong kausap ang pinaka-nakakakilala sa kaniya. Sa dulo, tinanong niya yung tao, “Ano ba ang sikreto mo? Maaari mo bang sabihin sa akin?”. Tutugon ito ng “Wala.” “Wala? Anong wala? Imposible yun, imposible yun!”.

Umiiyak siya at hindi niya ito mapigil, habang inaalala niya ang lahat ng alaalang mabilis na lumilipas, na tila naroon siya sa gitna ng malamig na ilog, nanginginig sa lumbay, habang ang lahat, mula pagkabata hanggang kasalukuyan, umaagos at umaagos at hindi siya naiiwang nakatayo, sapagkat tinatawag lalo ng paglubog.

***

Ibig bang sabihin, naglalakad lang ako nang mag-isa kahit ngayong kasama kita?

***

“Back at the hotel that evening, I wrote the following passage in one sitting: What other profit can one seek to draw from travel? Here I am, stripped bare, in a town where the signs are strange, unfamiliar hieroglyphics, with no friends to talk to, in short without any distraction… Should I shout for help? Unfamiliar places would appear… Man is face to face with himself, I defy him to be happy.” - Albert Camus’ Death In The Soul.

***

Kung biyaya itong pag-iisa, kahit laging may kasama, tatanggapin ko. Baka isa itong lupaing handog ng sining at dapat pagyamanin. Ngunit kung may ibang mas nangangailangan, katulad ng tayo sa isang materyal na kayamanan, hinding-hindi ko ito ipagdadamot sa kaniya. Sabi ng kaibigan ko dati, kapag labis kang nasasaktan sa natantong katotohanan, nagiging mas matalino ka.

Hindi ako sumasang-ayon. Sa pagtanggi nagsisimulang dumilim ang puso.

Naimbento ang rebelasyon dahil may mga taong gusto nang wakasan ang problemang nararamdaman nila. Naghahangad na may tagapagligtas na tatapos sa makasalanang mundo at dadalhin sila sa mas magandang daigdig. Kung gayon, sa lilikhaing likha, ang rebelasyon ay ang mangingibig o ang pagdating ng pag-ibig.

Kung nalulumbay ka: Ang mundong ginagalawan natin ngayon ay ang mundo ng kalungkutan na marahil ay dala ng bigong pag-ibig. Maghihintay ako ng rebelasyon.

Kung maligaya ka: Ang mundong ginagalawan natin ngayon ay ang mundo ng kaligayahan, ito na ang rebelasyon. Wala nang iba pang daigdig. Hindi ito ang tula.

Pipiliin ko ang nauna, naturalmente.

Ang rebelasyon sa Bibliya: Upang bigyan tayo ng pag-asa na sa bandang huli ay matatanggap ng mabubuti ang matamis na pagliligtas at masaklap na kaparusahan para sa mga nagkasala. Muli, sa aspeto ng pag-ibig, kailangan ng ganitong paraan ng katarungan. Ang iniwan ay laging mabuti at ang masama ay ang lumabas sa pintuan.

Ngunit ano ba talaga ang rebelasyon sa pag-ibig? Kapayapaan at kaligtasan at katarungan. Ang huli ay ang laging hanap ng sangkatauhan lalo na ang mga nasawi sa pag-ibig. Pagnanais ng ganoong uri ng wakas ang nararamdaman ng taong nasaktan.

****

May mga naniniwala na ang kaguluhan na idudulot ng pagwawakas ng daigdig ay sapat upang hindi na matuloy ang paghihirap ng tao. Sa aspeto ng pag-ibig, sa aking karanasan, kung minsan, ninanais kong magkagulo sa bansa o magkaroon ng isang malaking suliraning pansangkatauhan (sana) upang hindi ko na intindihin ang nagwakas na pag-ibig ng isa para sa akin. Hinihintay ko ang rebelasyon, sa anyo ng lindol, delubyo, atbp. upang sa gayon ay maibsan ang nararamdaman kong kalungkutan. Ang pagdurusa ng lahat ang bubura sa aking pagdurusa.

April 22, 2006 (Beata, Pandacan) / moved from wordpress